Kindermonument

Liesbeth List was ontroerend. Ze zong twee liederen uit de Mauthausen Cyclus van Mikis Theodorakis. Haar stem heeft in de loop der jaren niets ingeboet aan kracht en klank, integendeel. Iedereen was onder de indruk.

Maar onder de indruk waren we eigenlijk al vanaf het begin van de herdenking bij het Kindermonument in de Gaaspstraat, dit jaar op donderdag 4 november omdat 3 november – de dag waarop in 1941 joodse kinderen niet meer mochten spelen in de speeltuin die tot ‘markt voor Joden’ werd bestempeld – op een woensdag viel en dat zou het lastiger maken voor de kinderen van de St Catharinaschool om mee te doen.

We waren onder de indruk van wat Lotte Huffener-Veffer aan Mirjam Ohringer vertelde over de kindertransporten naar Sobibor die ze vanuit kamp Vught had meegemaakt. Zelf ging Lotte naar Auschwitz, met een van de laatste transporten. Dat ze pas in 1944 op transport werd gesteld droeg waarschijnlijk bij aan haar redding – plus het feit dat ze, zoals ze zelf onderstreepte, jong en sterk was. Anderen zag ze bezwijken – of vermoord worden omdat ze ‘te jong’, ‘te oud’ of anderszins ‘niets waard’ waren, dat wil zeggen niet voor dwangarbeid konden worden ingezet. Vrij snel werd Lotte overgeplaatst naar een ander kamp waar ze als dwangarbeid moest verrichten voor Telefunken – zoals ze in Vught voor Philips had moeten werken.

Zoals ieder jaar leverden de leerlingen uit groep 8 van de St Catharinaschool hun eigen bijdrage aan de herdenking. Niet alleen hadden ze, heel knap, een tentoonstelling samengesteld waarin alle belangrijke momenten van de bezetting aan de orde kwamen, niet alleen droegen verscheidene kinderen een gedicht voor dat ze hadden geschreven over de oorlog en de Jodenvervolging, maar daarnaast hadden vier kinderen, Rozanne, Roxanne, Ouiam en Bilal, ook nog een toneelstukje over Anne Frank opgenomen. Aandoenlijk was het zoals ze zich hadden ingeleefd in de situatie van toen. Met z’n allen zongen ze nog een lied ook: ‘De soldaat’, van Nick & Simon. Ze deden het met veel enthousiasme. ‘Mooi!’ vond ook Liesbeth List.

De herdenking eindigde met de gebruikelijke kranslegging bij het Kindermonument. Zorgzaam zagen de kinderen erop toe dat de mensen die de oorlog nog hadden meegemaakt – nu hoogbejaard en vaak slecht ter been – heelhuids bij het monument kwamen, en de bloemen op hun plek.

King of the Catflap

Hannibal is dol op zijn kattenluikje - maar niet noodzakelijk op de manier waarvoor het bedoeld is. Als hij buiten is en naar binnen wil, zeurt hij net zo lang tot iemand de deur opendoet. Flap? Veel te veel moeite... Maar om muziek te maken daarentegen, is het ideaal...

Berichten vanuit de schemering

Mijn collega Henk Hirs, correspondent in Hongarije, maakt zich zorgen over de ontwikkelingen van de 'democratuur' aldaar. Lees hier de aflevering van zijn blog 'Kuifje in Hongurie', over de afschaffing van het Grondwettelijke Gerechtshof, dat in Hongarije de wetgeving toetst aan de Grondwet.

The Angry Arab News Service/وكالة أنباء العربي الغاضب: Youth and media in the Middle East

This is a most interesting study on the use of new media in 3 countries in the Middle-East (Lebanon, Jordan, UAE). The author is Jad Melki of the American University of Beirut. Remember this name!

 The Angry Arab News Service/وكالة أنباء العربي الغاضب: Youth and media in the Middle East

Les Vacances de Mr Hulot

Nog even geestig als (heel) vroeger!

4&5 mei 2010

Herdenken en vieren in de Rivierenbuurt:

Japie's Kookboek

Je zou 't niet zeggen, maar ik heb een chronische ziekte - zelfs meer dan één. Zoals ik in 't ziekenhuis wel eens grap: 'Op papier ben ik op sterven na dood, maar ik loop nog... ' en dan kun je invullen: vroeger was 't een halve marathon, daarna tien kilometer, nu ben ik al blij als ik de vijf haal... maar ik streef weer naar de tien! Alleen, ik kan niet alles eten - of drinken.

Door die ziekte(s) ben ik lid geworden van een patiëntenvereniging, de Alvleeskliervereniging. Die geeft een blad uit, Pancreatief. Daarin schrijf ik al enige tijd recepten voor (dietwise) 'minder validen' - zoals ikzelf.

Omdat betrekkelijk weinig mensen dat blad lezen, dacht ik: kom, ik plaats mijn recepten eens op een blog. En dat is er nu: Japie's Kookboek. Meer dan eens heb ik me laten inspireren door Heidi Swanson en haar 101cookbooks.com. Maar niet alleen door haar, ook wel door Karin Luiten en vele anderen - en soms ook is een recept uitsluitend ontsproten aan mijn fantasie.

Vandaag staan er de eerste recepten op: snelle happen. Omdat het gesprek, laatst, op een verjaardagsfeestje, over snel koken ging, en over kant-en-klaar koken. Als 'patiënt' kun je zelden kant-en-klaar voedsel tot je nemen: te zout, te vet, te veel suiker... Maar daarom kun je nog wel snel iets lekkers bereiden. Kijk maar!