Follow me on Twitter

zondag 6 maart 2011

Joeps feestje: Doodzonde...


De hoofdredacteur van Het Parool schitterde door afwezigheid. Haar evenknie van De Groene was er trouwens ook niet, en dat was misschien opmerkelijker. Want Joep Bertrams' cartoons 'verhuizen' van Het Parool naar De Groene. Nadat de krant ze 23 jaar dagelijks heeft gepubliceerd. Het is zelfs al dertig jaar geleden dat Joep bij Het Parool begon. Maar nu stapt hij op. Noodgedwongen. Omdat Barbara van Beukering, hoofdredacteur van Het Parool, de tijd rijp vond voor 'iets anders'.

Eerst verdween de rubriek van Frenk der Nederlanden - die trouwens ook op Joeps feestje was. Frenk verhuisde zelf naar de sportredactie - noodgedwongen. Je moet toch iets. Toen was het Joeps beurt. Na veel, heel veel protesten kreeg hij uitstel van executie. Maar geen afstel. Albert de Lange, oud-adjunct en nu weer verslaggever van Het Parool, zei het aldus:
Een merkwaardige Nederlandse wijsheid, tevens dooddoener, luidt dat over smaak niet valt te twisten, terwijl dit naar mijn gevoel eigenlijk onophoudelijk gebeurt. Het misverstand schuilt er vermoedelijk in dat al twistend het onderscheid vervaagt tussen wat ik noem de juiste smaak en de goede smaak. Dat zijn twee heel verschillende dingen: de juiste smaak zoekt aansluiting bij een al dan niet veronderstelde tijdgeest, terwijl de goede smaak verhevener is en elk geval meer souverein.
En een hoofdredacteur, dames en heren, maakt qualitate qua exclusief aanspraak op de juiste smaak – it comes with the job.
En hij voegde eraan toe:
Maar hoofdredacteuren komen in soorten.
Je hebt hoofdredacteuren die op zeker moment behoefte hebben aan politieke bijstelling, maar dat kan hier onmogelijk aan de orde zijn geweest – temeer daar Joep er niet voor in aanmerking komt. Zijn tekeningen leggen grafisch briljant de vinger op de zere plek of vormen een geestige samenballing van ongerijmdheden en zijn in die zin eerder cartoonesk dan politiek geladen. Ze laten eerder zien hoe het is, dan hoe het zou moeten zijn.
Dan heb je hoofdredacteuren die dringend geld moeten vinden op hun begroting, en dat hakwerk verpakken als een visionaire beleidsdaad. Ik verwees er al even naar: ook dat kan hier onmogelijk aan de orde zijn geweest. Als er 250 abonnee’s afhaken is die winst geheel verdampt.
En dan is er ten slotte een categorie hoofdredacteuren die – en nu wordt het zaak om zo zorgvuldig mogelijk te formuleren – hoofdredacteuren die een verfrissings-agenda voeren, vanuit de vrij gangbare gedachte dat het deugt als het hip is.
Ik heb daar zelf enige ervaring mee, en ik kan u zeggen: het moment dat je ineens als old skool wordt aangemerkt – je ziet het niet aankomen. Het is natuurlijk ook niet waar, zoals de gretigheid van De Groene Amsterdammer in dit geval terecht laat zien, maar over een exclusieve aanspraak op de juiste smaak valt nou eenmaal niet te twisten – een geheven hoofd is het enige juiste antwoord.
Algemeen gegniffel, zelfs geschater was de reactie van de (propvolle) zaal. Oude vrienden, oude collega's kwamen Joep steunen en meer dan dat: hun bewondering uitspreken. Mede-cartoonisten als Peter van Straaten, Waldemar Post, Stefan Verwey, Trik; vroegere en huidige 'Parolio's'; en gewoon, heel veel vrienden, familie en kennissen. Kortom, het was druk in galerie Metis, bijna onvindbaar op het stukje Lijnbaansgracht tussen Vijzelgracht en Reguliersgracht. Joeps productie van de afgelopen 23 jaar hing aan de muren - van de sobere zwart-wit tekeningen uit de eerste periode tot de uitbundiger prenten in kleur van nu. Zondag 6 maart zijn ze nog te zien.

Gelukkig betekent dit niet het einde van een carrière. Joep gaat gewoon door. Op 9 maart verschijnt zijn eerste tekening in De Groene, die klaar stond om hem 'binnen te halen'. Graag! Een eer vinden ze het daar, om Joep Bertrams tot hun équipe te mogen rekenen.

Maar intussen is hij ook nog jarig. Maandag 7 maart is hij - tja, hoe oud hij precies is geworden, weet ik niet (meer), maar zijn verjaardag was de aanleiding voor zijn vertrek, zijn 'ontslag', zoals hij het zelf, terecht, formuleerde. En, dus, zijn nieuwe start. Joep, proficiat! En nog vele gelukkige, actieve jaren!

Zie de website van Joep Bertrams

maandag 13 december 2010

Gift of Play / Cadeau de jeu | Aviva Community Fund

Gift of Play / Cadeau de jeu | Aviva Community Fund

Nog maar een paar dagen om deze kinderen aan een behoorlijk schoolplein te helpen, met groen, bomen en een speelhoek waar ze zich kunnen uitleven.

In plaats van de steenwoestenij die het nu is, zo het zo kunnen worden:



Stem alsjeblieft op dit project via Gift of Play . Je kunt nog twee dagen stemmen, dat wil zeggen twee keer je stem uitbrengen. Namens de kinderen, dank!

woensdag 1 december 2010

JOURNALISTIEK OOST-WEST

Twee journalisten, Paulien Bakker (tekst) en Marieke van der Velden (fotografie) willen 'Oost' en 'West' dichter bij elkaar brengen. De angst voor 'de ander' wegnemen, door over 'die ander' te schrijven en er foto's van te laten zien. Goed plan, niet? Beiden hebben al veel gereisd - naar Rwanda, Irak, Bosnië onder andere - en daarover gepubliceerd. Paulien Bakker verbleef langere tijd en schreef een boek over de complexe bevolking van de stad Kirkuk. In de gevangenis daar interviewde ze ook een veroordeelde would-be (maar mislukte) zelfmoordterrorist afkomstig uit Syrië (zie MO magazine).

Door op het project van Paulien en Marieke te stemmen kunt u hen helpen dat te financieren en dus te realiseren.  Stem hier:
Unique Ambition Challenge - JOURNALISTIEK OOST/WEST

zaterdag 6 november 2010

Kindermonument



Liesbeth List was ontroerend. Ze zong twee liederen uit de Mauthausen Cyclus van Mikis Theodorakis. Haar stem heeft in de loop der jaren niets ingeboet aan kracht en klank, integendeel. Iedereen was onder de indruk.

Maar onder de indruk waren we eigenlijk al vanaf het begin van de herdenking bij het Kindermonument in de Gaaspstraat, dit jaar op donderdag 4 november omdat 3 november – de dag waarop in 1941 joodse kinderen niet meer mochten spelen in de speeltuin die tot ‘markt voor Joden’ werd bestempeld – op een woensdag viel en dat zou het lastiger maken voor de kinderen van de St Catharinaschool om mee te doen.

We waren onder de indruk van wat Lotte Huffener-Veffer aan Mirjam Ohringer vertelde over de kindertransporten naar Sobibor die ze vanuit kamp Vught had meegemaakt. Zelf ging Lotte naar Auschwitz, met een van de laatste transporten. Dat ze pas in 1944 op transport werd gesteld droeg waarschijnlijk bij aan haar redding – plus het feit dat ze, zoals ze zelf onderstreepte, jong en sterk was. Anderen zag ze bezwijken – of vermoord worden omdat ze ‘te jong’, ‘te oud’ of anderszins ‘niets waard’ waren, dat wil zeggen niet voor dwangarbeid konden worden ingezet. Vrij snel werd Lotte overgeplaatst naar een ander kamp waar ze als dwangarbeid moest verrichten voor Telefunken – zoals ze in Vught voor Philips had moeten werken.

Zoals ieder jaar leverden de leerlingen uit groep 8 van de St Catharinaschool hun eigen bijdrage aan de herdenking. Niet alleen hadden ze, heel knap, een tentoonstelling samengesteld waarin alle belangrijke momenten van de bezetting aan de orde kwamen, niet alleen droegen verscheidene kinderen een gedicht voor dat ze hadden geschreven over de oorlog en de Jodenvervolging, maar daarnaast hadden vier kinderen, Rozanne, Roxanne, Ouiam en Bilal, ook nog een toneelstukje over Anne Frank opgenomen. Aandoenlijk was het zoals ze zich hadden ingeleefd in de situatie van toen. Met z’n allen zongen ze nog een lied ook: ‘De soldaat’, van Nick & Simon. Ze deden het met veel enthousiasme. ‘Mooi!’ vond ook Liesbeth List.

De herdenking eindigde met de gebruikelijke kranslegging bij het Kindermonument. Zorgzaam zagen de kinderen erop toe dat de mensen die de oorlog nog hadden meegemaakt – nu hoogbejaard en vaak slecht ter been – heelhuids bij het monument kwamen, en de bloemen op hun plek.

zondag 31 oktober 2010

King of the Catflap



Hannibal is dol op zijn kattenluikje - maar niet noodzakelijk op de manier waarvoor het bedoeld is. Als hij buiten is en naar binnen wil, zeurt hij net zo lang tot iemand de deur opendoet. Flap? Veel te veel moeite... Maar om muziek te maken daarentegen, is het ideaal...

Berichten vanuit de schemering

Mijn collega Henk Hirs, correspondent in Hongarije, maakt zich zorgen over de ontwikkelingen van de 'democratuur' aldaar. Lees hier de aflevering van zijn blog 'Kuifje in Hongurie', over de afschaffing van het Grondwettelijke Gerechtshof, dat in Hongarije de wetgeving toetst aan de Grondwet.

ShareThis