Syriana

Vanochtend las ik deze reportage in de New York Times:

http://www.nytimes.com/2013/05/15/world/middleeast/grisly-killings-in-syrian-towns-dim-hopes-for-peace-talks.html?smid=pl-share

An Atrocity in Syria, With No Victim Too Small

A massacre that revealed new depths of depravity and routine video footage showing lurid violence have made the prospect of stitching the country back together appear increasingly difficult.

Het was amper te verdragen, kon het niet met droge ogen lezen, had soms moeite om door te lezen. De video's heb ik niet eens beken. Hoe kunnen mensen zo wreed zijn, zo onmenselijk, zo abject? Het doet me aan de mensheid wanhopen, doet me wanhopen tout court: is er een uitweg mogelijk voor Syrië?

Als ik denk aan al die mensen die we hebben ontmoet, nauwelijks drie jaar geleden, al die vriendelijke, gastvrije mensen, dan vraag ik me af hoe het nu met ze is, of ze überhaupt nog leven, en waar. Durf ze niet te benaderen, uit vrees hun leven (nog meer) in gevaar te brengen - sommigen zijn Christenen, van anderen weet ik dat ze gematigde sunni's zijn. En ik durf niet te denken dat een enkeling misschien ook gruwelijke daden heeft begaan...

Bezocht hebben we de provincie Tartus - waar dit alles gebeurde - niet, maar zijn er wel doorheen gekomen. En hoe dan ook hebben we wel enige tijd in en om Aleppo doorgebracht, waar ook zoveel horror stories vandaan komen. Hoe is het met de mensen daar???

Reportages als deze - uitstekend gedaan, trouwens, en dit zeg ik zonder cynisme, integendeel - maken dat ik aan de mensheid ga twijfelen, ja zelfs de wanhoop nabij ben, eerlijk gezegd. Is er voor dit land nog een uitweg uit de ellende? Zal het ooit uit zijn as herrijzen? En te bedenken dat de bakermat van onze beschaving hier ligt...

Alan Johnston vrij!

Ik werd er vanochtend mee wakker - zoals zo vaak. De BBC World Service begint te toeteren, ik pit nog half door, tot iets me echt wakker schudt: in dit geval het bericht dat Alan Johnston eindelijk vrij is, na 114 dagen gevangenschap - en de constante onzekerheid over zijn lot.
Wat een opluchting. Heb me de hele dag niet los kunnen maken van de BBC: Alans ouders - Graham en Margaret, enfin Graham vooral, zij kreeg de kans niet om iets te zeggen - en zijn collega's - die trouwens dagelijks een boodschap de wereld inzonden - allemaal waren ze dolgelukkig, opgelucht.

Er zullen nog veel kanten aan blijken te zitten. Het exacte hoe en waarom van de ontvoering. Hoe Hamas er uiteindelijk is geslaagd de kidnappers (en hun familie!) dusdanig onder druk te zetten dat ze niet anders konden dan Alan loslaten. Wat hiervan de gevolgen - if any - voor Hamas zullen zijn. Zullen ze voortaan ook door de 'buitenwereld' meer serieus worden genomen, i.e. als een 'serieuze' organisatie worden beschouwd, in plaats van als een terreurgroep? En zoja, gaan ze dat waar kunnen maken? Zullen er nieuwe extremistische groepjes ontstaan, zoals dit 'islamleger' dat Alan had ontvoerd (en dat - begrijp ik - uiteindelijk uit één familie, één clan, zou hebben bestaan...)? Vragen, vragen...

En dan: hoe gaat Alan Johnston dit alles verwerken? En gaan we voortaan met z'n allen andere ontvoerde journalisten (en anderen) steunen zoals we hem hebben gesteund? Nog meer vragen...