Om over na te denken: WO2 door onze ogen van nu

Toeristen in Auschwitz, 2008. Eerste prijs World Press Photo 2009, categorie 'Arts and Entertainment' (serie).
Photo en Copyright Roger Cremers.

Foto's die soms doen glimlachen maar ook en vooral ongemak veroorzaken. Foto's waarmee de fotograaf - Roger Cremers - ons vragen stelt. Hoe kijk ik naar de Tweede Wereldoorlog? Wat betekent Auschwitz voor mij? En Normandië, D-Day? En Stalingrad, waar op een immens slagveld vrijwilligers overblijfselen van de omgekomen Russische militairen opgraven - en na identificatie herbegraven? En dan ook Ysselsteyn, de Duitse militaire begraafplaats in Nederlands Limburg? Een mooie expositie, in het Verzetsmuseum in Amsterdam, en een mooi boek.

Lees mijn volledige blog hierover (Franstalig):
La seconde guerre mondiale, vue d’aujourd’hui:
Çomment vivons-nous la Seconde Guerre Mondiale aujourd'hui? Plus de soixante-dix ans après la Libération, comment regardons-nous notre passé? Roger Cremers a photographié des touristes à Auschwitz, des acteurs rejouant des scènes de la Libération, des commémorations en Normandie, des bénévoles qui retrouvent, identifient et réenterrent des combattants morts pour la Russie à Stalingrad... Une belle exposition au Musée de la Résistance d'Amsterdam (Verzetsmuseum), qui fait réfléchir, et qui fait naître plus de questions que de réponses.

2015 World Press Freedom Index

World Press Freedom Index 2015: decline on all fronts
The Reporters Without Borders World Press Freedom Index ranks the performance of 180 countries according to a range of criteria that include media pluralism and independence, respect for the safety and freedom of journalists, and the legislative, institutional and infrastructural environment in which the media operate.

Nederland 4e plaats, 2 naar beneden vergeleken bij 2014. Scandinavische landen op kop. US naar beneden. Stijgers: Mongolia, Tunesië.

205 World Freedom Index (RSF)

Ding mee naar de Scriptieprijs Villamedia 2014 – Villamedia

Voor de dertiende maal looft vaktijdschrift Villamedia de Scriptieprijs Villamedia uit. De prijs is een bekroning voor de beste afstudeerscriptie van studenten aan een HBO- of WO-opleiding journalistiek. Ook afstudeerscripties van studenten uit andere studierichtingen zijn welkom, mits het onderwerp betrekking heeft op de media.

Scripties worden beoordeeld op originaliteit van onderwerpkeuze en op aanpak, stijl en diepgang. Er moet sprake zijn van eigen research en/of literatuuronderzoek, uitmondend in een oorspronkelijk, goed (‘journalistiek’) geformuleerd en prettig leesbaar betoog. De scriptie moet goedgekeurd zijn door de opleiding, tussen 14 november 2013 (toen de inzendtermijn van de vorige Scriptieprijs sloot) en 13 november 2014.

Er worden twee afzonderlijke prijzen toegekend: één voor een bachelorscriptie en één voor een masterscriptie.

Elke prijs bestaat uit een bedrag van 500 euro en een oorkonde.

De prijswinnaars worden bekend gemaakt in het eerste nummer van Villamedia van het jaar. De prijzen worden begin 2015 feestelijk uitgereikt gelijktijdig met de uitreiking van de Journalist van het Jaar.

De jury bestaat uit Aleid Truijens (voorzitter) en twee oud-winnaars van de prijs, Cyntha van Gorp en Ayolt de Groot. Meer informatie bij Jacqueline Wesselius (coördinator): 06-54956842, scriptieprijs@villamedia.nl

De scriptie moet uiterlijk 14 november in viervoud (in print!) en vergezeld van een samenvatting (1 A4, in Word of pdf) worden gestuurd naar Villamedia, t.a.v. Jacqueline Wesselius, Postbus 75997, 1070 AZ Amsterdam, onder vermelding van: Scriptieprijs. Voor aanlevering als pdf: eerst overleg! De samenvatting dient (ook) per e-mail (scriptieprijs@villamedia.nl) te worden aangeleverd.

Over de uitslag kan niet worden gecorrespondeerd.

http://www.villamedia.nl/home/scriptieprijs/

Syriana

Vanochtend las ik deze reportage in de New York Times:

http://www.nytimes.com/2013/05/15/world/middleeast/grisly-killings-in-syrian-towns-dim-hopes-for-peace-talks.html?smid=pl-share

An Atrocity in Syria, With No Victim Too Small

A massacre that revealed new depths of depravity and routine video footage showing lurid violence have made the prospect of stitching the country back together appear increasingly difficult.

Het was amper te verdragen, kon het niet met droge ogen lezen, had soms moeite om door te lezen. De video's heb ik niet eens beken. Hoe kunnen mensen zo wreed zijn, zo onmenselijk, zo abject? Het doet me aan de mensheid wanhopen, doet me wanhopen tout court: is er een uitweg mogelijk voor Syrië?

Als ik denk aan al die mensen die we hebben ontmoet, nauwelijks drie jaar geleden, al die vriendelijke, gastvrije mensen, dan vraag ik me af hoe het nu met ze is, of ze überhaupt nog leven, en waar. Durf ze niet te benaderen, uit vrees hun leven (nog meer) in gevaar te brengen - sommigen zijn Christenen, van anderen weet ik dat ze gematigde sunni's zijn. En ik durf niet te denken dat een enkeling misschien ook gruwelijke daden heeft begaan...

Bezocht hebben we de provincie Tartus - waar dit alles gebeurde - niet, maar zijn er wel doorheen gekomen. En hoe dan ook hebben we wel enige tijd in en om Aleppo doorgebracht, waar ook zoveel horror stories vandaan komen. Hoe is het met de mensen daar???

Reportages als deze - uitstekend gedaan, trouwens, en dit zeg ik zonder cynisme, integendeel - maken dat ik aan de mensheid ga twijfelen, ja zelfs de wanhoop nabij ben, eerlijk gezegd. Is er voor dit land nog een uitweg uit de ellende? Zal het ooit uit zijn as herrijzen? En te bedenken dat de bakermat van onze beschaving hier ligt...

Fotoarchief NRC-AD wordt gescheiden

NRC Handelsblad en het AD zijn begonnen aan een ‘boedelscheiding’ van hun gezamenlijke beeldarchief. Dat is noodzakelijk omdat de kranten zich niet meer op dezelfde locatie bevinden. Het AD is al verhuisd naar het centrum van Rotterdam, NRC Handelsblad verhuist in december naar Amsterdam. Het volumineuze archief bevat waarschijnlijk alle afdrukken die er sinds de oprichting van beide kranten zijn ingekomen – hoeveel precies, weet niemand. ‘Meer dan een miljoen,’ schat Dick van Eijk, die belast is met het verhuizingsproject, ‘honderden strekkende meters.’ Die foto’s moeten allemaal bekeken worden en zo nodig gedigitaliseerd.

Het ‘regionale’ AD-archief – afkomstig van het Rotterdams Dagblad – is al wél opgeschoond. Dat vergde zo’n drie maanden werk, aldus Bart Verkade van het AD. Het Rotterdams Dagblad heeft als zelfstandige krant misschien niet zo héél lang bestaan (1991-2005), maar had als voorlopers het Vrije Volk (opgericht in 1944 en opvolger van Het Volk) en het Rotterdams Nieuwsblad (opgericht 1894).

Een deel van dit ‘regionale’ archief is nu gedigitaliseerd, een deel (de foto’s waar het AD de rechten voor bezat) is naar het Rotterdams Gemeentearchief verhuisd en voor een ander deel wordt nog een bestemming gezocht.

Een bestemming ‘buitenshuis’ (zoals Spaarnestad, Nationaal Archief, Persmuseum/IISG) voor het gezamenlijke archief was niet te vinden, deels in verband met de rechten op een aantal van de foto’s, deels ook omdat het onderhoud van zo’n archief teveel zou gaan kosten.

http://www.villamedia.nl/

Baardmannen

AD.nl - Binnenland - Spion op elke nieuwsredactie

In Frankrijk luidt de bijnaam van spionnen 'barbouzes' oftewel baardmannen (die op de foto hiernaast is al met pensioen...). Gedurende de vele jaren dat ik in Parijs woonde (waarvan grotendeels als correspondent) heb ik af en toe - net als mijn collega's - wel eens aanvallen gehad van spionitis. Dan zag ik bij wijze van spreken overal kleine baardmannetjes rondlopen; ik hoorde ze vooral in de telefoon (e-mail bestond nog niet...).

Soms was dat terecht. Als correspondent moest je nu en dan een bezoek afleggen aan wat toen de Renseignements Généraux (RG, Algemene Inlichtingen) heette. Veiligheidsdiensten bestaan er in Frankrijk in soorten en maten, ze beconcurreren elkaar en ze veranderen voortdurend van naam.
Ik herinner me één zo'n bezoek, aan een zekere monsieur Martini. Als echte Corsicaan sprak hij de laatste i van zijn naam niet uit, die klonk dus als Martine. Er was een probleem met de verwarming - ik herinner me niet meer of dat het gevolg was van een staking, of dat de baardmannen hun zaakjes zelf niet op orde hadden. Hoe dan ook, het was ijskoud in het bureau van Monsieur Martine, hetgeen hij niet naliet op te merken. Op een bepaald moment vond ik dat hij het wel érg vaak over de heersende kou had... en toen kwam de aap uit de mouw, of liever de whiskyfles uit de kast. Ik heb zijn aanbod vriendelijk doch beslist afgewezen en vond het tijd te vertrekken. Hij opgelucht: kon hij tenminste drinken zoveel hij wilde.

Later werd er thuis aan de deur gebeld. Er stond een verlegen jongeman op het portaal die zichzelf bekend maakte als 'Agent 812 van de Renseignements Généraux'. O, zei ik, maar daar ben ik pas geweest, bij Monsieur Martine. Maar komt u binnen. Nou, zei hij, dat was niet de bedoeling, maar hij zou het op prijs stellen als ik me op het bureau zou willen melden. Want hij was niet van de Renseignements Généraux van de staat, maar van die van de Préfecture de Paris. En die moesten toch ook weten wat voor vlees ze in de kuip hadden bij die buitenlandse correspondenten. Nietwaar? Ongetwijfeld, zei ik, maar wilt u echt geen kopje thee. Nee, dat mocht niet van zijn baas. En weg was de jongeman.

Verbijsterd over zoveel onbenul heb ik de Préfecture maar eens gebeld. Het klopte. Ik had inderdaad zojuist Agent 812 in ogenschouw mogen nemen. Waarom belt u niet gewoon om een afspraak te maken? vroeg ik zijn baas. Tja, daar hadden ze nog niet aan gedacht...

Waarschijnlijk stond (en sta) je als correspondent voor een (zelfs grote) Nederlandse krant heel laag op de ladder. Daar stuurden ze de beginnelingen op af. Heel wat professioneler verliep de spionage bij in onderzoeksjournalistiek gespecialiseerde bladen als Le Canard Enchaîné. Ofschoon, professioneel... De baardmannen kwamen er vermomd als loodgieters, sleutelmakers en tegenwoordig waarschijnlijk computerspecialisten... Maar telkens (althans heel vaak) werden ze ontmaskerd. Bij Le Monde ging het simpeler: met name Mitterrand (maar voor hem ongetwijfeld alle andere presidenten) liet gewoon de telefoon afluisteren van journalisten die hem het vuur aan de schenen legden. Echter, ook dat werd weer ontdekt.

Aan één kant is het om te huilen, dat dit soort praktijken voorkomen in 'ons soort' landen. Aan de andere kant maken de inlichtingendiensten zich er keer op keer onsterfelijk belachelijk mee. Hierbij geef ik ze een gratis advies: in plaats van journalisten af te luisteren, lees wat ze schrijven! Bekijk hun programma's! Daar leer je veel en veel meer van...