Onjuist bericht in de Volkskrant

Het venijn zit in de staart. Een (optimistisch) artikel over de mogelijkheid van uitschakeling van het gen dat Down veroorzaakt, eindigt met een stelling die wel érg simplistisch is, om niet te zeggen onjuist. De Volkskrant schrijft, op 21 juli 2013:

‘Downpatiëntjes hebben bijvoorbeeld meer kans op coeliakie of glutenintolerantie. [volgt een citaat van ‘Down-specialist Michel Weijerland uit het Rijnland Ziekenhuis:] “We hebben ontdekt dat je dat op een heel simpele manier kunnen voorkomen door tussen de vierde en zesde maand de borstvoeding aan te vullen met gluten.” Was dat maar waar! Ook in Nederland is de richtlijn nu (terecht of ten onrechte) dat baby’s het beste gluten in de voeding kunnen krijgen tussen vier en zes maanden. Maar coeliakie is daarmee nog niet verdwenen…

Weijerland verwijst (indien hij juist geciteerd is) naar een Zweedse studie, waarover ook het Glutenvrij Magazine en www.glutenvrij.nl bericht hebben en waarin wordt gesuggereerd – aan de hand van een vergelijkende studie, na een ‘coeliakie-epidemie’ in Zweden – dat het percentage gediagnosticeerde gevallen van coeliakie ‘significant’ verminderde nadat de leeftijd voor de introductie van gluten in de babyvoeding was teruggebracht naar vier maanden (terwijl die leeftijd eerst verhoogd was, hetgeen de ‘epidemie’ tot gevolg had). Maar zelfs dan komt coeliakie nog altijd twee keer zoveel voor in Zweden (2 procent) als in de rest van Europa. Bovendien maakt de studie niet duidelijk waarom en hoe dit zo zou werken, in welke omstandigheden en hoeveelheden de gluten werd geïntroduceerd. Al deze bezwaren zijn duidelijk verwoord in het wetenschappelijke artikel van coeliakie-specialisten Sabine Vriezinga en Luisa Mearin in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde.


www.glutenvrij.nl/gm4_2013
Uitschakelen syndroom van Down in de Volkskrant 21-07-2013
Prevent celiac disease, Ivarsson et al
S.Vriezinga en L.Mearin: Tolerantie voor gluten door vroege blootstelling?

Vies toilet onderweg - yuk!

Persbericht, van SCA/Tork, verstuurd via het ANP:

'Met de start van de zomervakantie gaat een groot deel van de Nederlanders met de auto de weg op. En dat is niet altijd aanleiding voor het fijne vakantiegevoel. Volgens bijna driekwart van de vakantiegangers zijn toiletgelegenheden bij parkeerplaatsen, wegrestaurants en tankstations er slecht aan toe. Vooral onhygiënische toiletten (91%), ontbrekend wc-papier (81%) en onfris ruikende toiletruimtes (76%) leiden tot irritatie. Bij het aantreffen van vieze wc’s onderweg, stelt meer dan de helft van de autorijders het toiletbezoek liever uit tot een schonere gelegenheid zich voordoet. Bijna twee derde verkiest de buitenlucht wel eens boven de aangeboden toiletfaciliteiten. Dit en meer blijkt uit recent onderzoek van hygiëne-aanbieder Tork. De fabrikant van tissues- en hygiëne-oplossingen vraagt hiermee aandacht voor regelmatig onderhoud en betere hygiëne van toiletfaciliteiten langs de snelweg.

 

Creatief omgaan met vies toilet tijdens autorit

Tijdens de autorit naar de vakantiebestemming ergert de Nederlander zich het meest aan vieze wc’s onderweg (60%), files (59%) en slechte eetgelegenheden (18%). Naast onhygiënische toiletten zijn ook de gebrekkige mogelijkheden voor het handen wassen een bron van irritatie. 45% zegt het storend te vinden wanneer zij de handen niet af kunnen drogen. Bijna 40% vindt ontbrekende of groezelige handzeep het meest vervelend. Dus verzint Nederland slimme oplossingen om hier zo min mogelijk hinder van te ondervinden. De vakantieganger vermijdt het contact met de toiletbril (80%), neemt een eigen voorraad wc-papier mee op reis (74%) en reinigt de handen achteraf extra zorgvuldig met desinfecterende handgel (69%). '

Tot zover het persbericht. Verder geeft het nogal voor de hand liggende resultaten van het onderzoek (door SCA/Tork): toiletten het smerigst in Frankrijk (gevolgd door Italië en Spanje), het schoonst in Duitsland. Tja. Tork moet natuurlijk aantonen dat de producten van dit bedrijf broodnodig zijn. Koop ons en je toilet is een stuk beter!

Toch vind ik de toiletten langs de weg tegenwoordig nogal meevallen - tenminste die bij tankstations. Van de winter, tussen Aix-en-Provence (ja, in het 'vieze' Frankrijk) en Nice heb ik er zeker drie uitgeprobeerd, en een paar dagen eerder, in omgekeerde richting, ook al een paar. Brandschoon, stuk voor stuk. Nog geen twee weken geleden, op de Nederlands-Belgische grens (Hazeldonk West), Shellstation: niks op aan te merken. Gelukkig maar. 

Syriana

Vanochtend las ik deze reportage in de New York Times:

http://www.nytimes.com/2013/05/15/world/middleeast/grisly-killings-in-syrian-towns-dim-hopes-for-peace-talks.html?smid=pl-share

An Atrocity in Syria, With No Victim Too Small

A massacre that revealed new depths of depravity and routine video footage showing lurid violence have made the prospect of stitching the country back together appear increasingly difficult.

Het was amper te verdragen, kon het niet met droge ogen lezen, had soms moeite om door te lezen. De video's heb ik niet eens beken. Hoe kunnen mensen zo wreed zijn, zo onmenselijk, zo abject? Het doet me aan de mensheid wanhopen, doet me wanhopen tout court: is er een uitweg mogelijk voor Syrië?

Als ik denk aan al die mensen die we hebben ontmoet, nauwelijks drie jaar geleden, al die vriendelijke, gastvrije mensen, dan vraag ik me af hoe het nu met ze is, of ze überhaupt nog leven, en waar. Durf ze niet te benaderen, uit vrees hun leven (nog meer) in gevaar te brengen - sommigen zijn Christenen, van anderen weet ik dat ze gematigde sunni's zijn. En ik durf niet te denken dat een enkeling misschien ook gruwelijke daden heeft begaan...

Bezocht hebben we de provincie Tartus - waar dit alles gebeurde - niet, maar zijn er wel doorheen gekomen. En hoe dan ook hebben we wel enige tijd in en om Aleppo doorgebracht, waar ook zoveel horror stories vandaan komen. Hoe is het met de mensen daar???

Reportages als deze - uitstekend gedaan, trouwens, en dit zeg ik zonder cynisme, integendeel - maken dat ik aan de mensheid ga twijfelen, ja zelfs de wanhoop nabij ben, eerlijk gezegd. Is er voor dit land nog een uitweg uit de ellende? Zal het ooit uit zijn as herrijzen? En te bedenken dat de bakermat van onze beschaving hier ligt...

Expositie

 

Magna Voce: Kerstconcert: Today's The Day!

Magna Voce: Kerstconcert: Het is zover! Dinsdag 18 december geven wij ons KERSTCONCERT , deze keer samen met het ensemble Gruppo Diverso . Plaats en tijd zijn zoals ...

Fotoarchief NRC-AD wordt gescheiden

NRC Handelsblad en het AD zijn begonnen aan een ‘boedelscheiding’ van hun gezamenlijke beeldarchief. Dat is noodzakelijk omdat de kranten zich niet meer op dezelfde locatie bevinden. Het AD is al verhuisd naar het centrum van Rotterdam, NRC Handelsblad verhuist in december naar Amsterdam. Het volumineuze archief bevat waarschijnlijk alle afdrukken die er sinds de oprichting van beide kranten zijn ingekomen – hoeveel precies, weet niemand. ‘Meer dan een miljoen,’ schat Dick van Eijk, die belast is met het verhuizingsproject, ‘honderden strekkende meters.’ Die foto’s moeten allemaal bekeken worden en zo nodig gedigitaliseerd.

Het ‘regionale’ AD-archief – afkomstig van het Rotterdams Dagblad – is al wél opgeschoond. Dat vergde zo’n drie maanden werk, aldus Bart Verkade van het AD. Het Rotterdams Dagblad heeft als zelfstandige krant misschien niet zo héél lang bestaan (1991-2005), maar had als voorlopers het Vrije Volk (opgericht in 1944 en opvolger van Het Volk) en het Rotterdams Nieuwsblad (opgericht 1894).

Een deel van dit ‘regionale’ archief is nu gedigitaliseerd, een deel (de foto’s waar het AD de rechten voor bezat) is naar het Rotterdams Gemeentearchief verhuisd en voor een ander deel wordt nog een bestemming gezocht.

Een bestemming ‘buitenshuis’ (zoals Spaarnestad, Nationaal Archief, Persmuseum/IISG) voor het gezamenlijke archief was niet te vinden, deels in verband met de rechten op een aantal van de foto’s, deels ook omdat het onderhoud van zo’n archief teveel zou gaan kosten.

http://www.villamedia.nl/

‘Ze hebben mazzel gehad’

De meimaand is alweer een heel eind op gang. Toch wil ik nog heel even stilstaan bij 4 en 5 mei, bij het herdenken en vieren dat we ook dit jaar weer gedaan hebben.


Vaak is het koud, zo ’s avonds bij de rivier, maar dit jaar hebben we wel een heel kille meimaand. Was het daarom dat er – zo te zien – misschien wat minder mensen bij de herdenking waren? Of omdat ‘iedereen’ op vakantie was? Of leek het maar zo? Ach, we worden er niet jonger op en ik weet dat sommigen terugdeinsden voor de kou en de vochtigheid.

Mogelijk viel het daardoor des te meer op dat er zo’n trouwe kern is die altijd paraat staat. Er zijn gezichten waar je áltijd op kunt rekenen – al zijn sommigen ook in een recent verleden weer door het oog van de naald gekropen. Maar ze waren er. Hulde!

Marga van Praag was dit jaar de gastspreker. Haar ouders woonden ‘toen’ in de Lekstraat, vertelde ze – op nummer 144. Over door het oog van de naald kruipen gesproken… ‘Mazzel’ noemde Marga dat. Een understatement waar je ‘u’ tegen zegt. Een paar keer was het kantje boord – zoals die dag dat ze tijdens een razzia op straat waren. ‘Stilstaan, niet rennen’, maande Max, Marga’s vader, haar moeder aan. Het werkte. Zo waren er nog een aantal – laten we het ‘incidenten’ noemen. Jaap en Max en hun vrouwen overleefden – anders was Marga er niet geweest. De rest van de familie had minder ‘mazzel’ en werd gedeporteerd en vermoord. Marga vertelde het simpel en sober – en juist dat maakte dat haar verhaal je diep raakte. Het was geen ‘toespraak’, het was iemand die ons haar familieverhaal vertelde.

Ben, haar man, gaf haar een zoen toen ze weer bij hem ging staan. Die had ze verdiend, dubbel en dwars. En waarschijnlijk had ze ʼm ook nodig, op dat moment.

Persoonlijk had ik nog een ander moment van ontroering tijdens deze herdenking. Het koor Fluent – dat gelukkig weer optrad, dit jaar – zong, onder andere, ‘For the Fallen’ van Laurence Binyon. Koordirigent Maarten Smit las de vertaling voor. Twee regels uit dit mooie gedicht (‘At the going down of the sun, and in the morning / We will remember them’) staan op het graf van een vriend van onze familie, een Canadese RAF-piloot wiens toestel in september 1941 – zijn dochter was een half jaar oud – boven de Noordzee neergeschoten werd. Zijn lichaam werd teruggevonden en begraven op het ereveld op de Nieuwe Ooster.

De herdenking had ook nog een persoonlijk staartje -  ach, onnozel in het kader van wát we herdachten, maar irritant genoeg. En met een dubbele bodem. Het gebeurde na terugkeer in de Gaaspstraat. Het is langzamerhand traditie om in (het gebouwtje van) de speeltuin nog een afzakkertje te nemen – om de trieste herdenking nog even ‘warm’ te besluiten. Daar zong trouwens nog een ander koor en ook dat was de moeite waard. Toen ik naar huis ging, zag ik dat bij het Kinderonument een kaarsje brandde. ‘Mooi,’ dacht ik, ‘voor een laatste foto.’

Ik zette mijn fiets aan de kant, maakte twee foto’s – en zag dat m’n fiets weg was. Grr@!$%#@^! Dat een dief juist van zo’n moment gebruik maakt... Onherroepelijk kwam de zinsnede in me op: ‘Me fiets terug!’
Maar ja – de dader? Die ligt op ’t kerkhof. Figuurlijk.
Gelukkig was het de volgende dag feest in de speeltuin.